Dystymia jako stan depresji nerwicowej

Zazwyczaj zwracamy uwagę na stan zdrowia drugiej osoby, kiedy pojawią się znaczne, wręcz niemożliwe do pominięcia, objawy. Nie jest bowiem trudne zauważenie, że stan zdrowia bliskiej nam osoby się pogorszył, kiedy mamy do czynienia z przemianą do tej pory radosnego człowieka w ospałą, pozbawioną zainteresowań osobę.  W takiej sytuacji często albo sami chorzy, albo osoby z bliskiego otoczenia, decydują się na umówienie spotkania z lekarzem specjalista i ewentualne podjęcie odpowiednich kroków mających na celu dążenie do powrotu do zdrowia. Co jednak, kiedy objawy potencjalnej zmiany w osobowości człowieka są tak subtelne, że praktycznie nie można ich dostrzec? Jaki to ma wpływ na dalsze życie pacjenta?

Dystymia to rodzaj depresji nerwicowej, charakteryzującym się przewlekłym obniżeniem nastroju, jednak o przebiegu znacznie łagodniejszym niż w przypadku innych rodzajów depresji. Mówi się, że fazę dystymii można rozpoznać po zaobserwowaniu przynajmniej dwóch z niżej wymienionych objawów:

  1. brak apetytu lub nadmierne łaknienie,
  2. zaburzenia snu,
  3. poczucie beznadziejności,
  4. niskie poczucie własnej wartości
  5. problemy z koncentracją
  6. zmęczenie, brak energii.

Dodatkowym objawem dystymii jest ciągła samotność osoby, która na tę chorobę zapadła. Nie oznacza to jedynie tego, iż dana osoba z przyczyn losowych aktualnie jest samotna. Ma to związek z faktem, iż dystymia sprawia, że osoba chora często odpycha od siebie ludzi, stara się wyalienować ze społeczeństwa. Jednak zdarzają się również wypadki, kiedy chory wręcz przeciwnie, czuje się w samotności przytłoczony swoimi myślami, dlatego nadmiernie szuka towarzystwa.

pakowanie hermetyczne

Ogólnie całość objawów świadczących o zapadnięciu na dystymię może być skrajnie różna i zasadniczo zależy od charakteru osoby chorej. Jednakże, jeśli zauważymy w sobie czy w bliskich ewidentną zmianę lub też wyostrzenie pewnej cechy, może to znaczyć, iż zaczynają się dla chorego poważne problemy psychiczne, z którymi należy zgłosić się do lekarza specjalisty. W przypadku leczenia tego rodzaju depresji również stosuje się leki psychotropowe oraz psychoterapię, jednak określa się, że dystymia dzięki swej łagodniejszej niż w przypadku innych depresji istocie, leczenie środkami psychotropowymi może zostać pominięte na rzecz psychoterapii oraz terapii poznawczej.